Związek infekcji wirusem ludzkiego brodawczaka z wystąpieniem liszaja twardzinowego

Liszaj twardzinowy (lichen sclerosus – LS; dawniej określany jako liszaj twardzinowy i zanikowy) to przewlekła zapalna choroba, której etiologia wciąż nie została w pełni poznana. Najczęściej wymienia się przyczyny na podłożu autoimmunologicznym, w związku z występowaniem we krwi chorych przeciwciał skierowanych przeciwko białku macierzy zewnątrzkomórkowej typu I (ECM-1), a także zwiększoną podatnością tych osób na rozwój innych chorób (niedoczynności bądź nadczynności tarczycy czy niedokrwistości złośliwej).

Krioterapia – wystarczająca metoda leczenia keloidów?

Krioterapia, inaczej zimnolecznictwo z wykorzystaniem temperatur poniżej 0°C, jest jedną z najczęściej stosowanych metod leczenia chorób skórnych, uznawaną za skuteczną, bezpieczną i dającą dobre efekty kosmetyczne alternatywę dla zabiegów chirurgicznych, laserowych czy elektrokoagulacji. Podczas zabiegów, które mogą być przeprowadzane jednorazowo lub wieloetapowo, dochodzi do zniszczenia chorych tkanek poprzez ich zamrożenie.

Nowa metoda leczenia brodawek zwykłych

Brodawki zwykłe, wywoływane przez wirus brodawczaka ludzkiego (human papillomavirus – HPV), stanowią powszechną infekcję wirusową. Wyróżnia się ponad 100 odmian tego wirusa. Odpowiada on nie tylko za zmiany skórne (również na narządach płciowych), ale również śluzówkowe.

Jak poradzić sobie z onychotillomanią i onychofobią?

Onychotillomania i onychofobia to schorzenia dermatologiczne o psychogennej etiologii – należą zatem do grupy chorób psychosomatycznych. Główną rolę w ich powstawaniu i przebiegu pełnią czynniki psychologiczne, zwłaszcza stres, sytuacje konfliktowe czy frustracja. Wpływ na występowanie tych chorób mogą mieć również cechy osobowości pacjenta.

Ryzyko nowotworzenia u chorych z liszajem płaskim

Ryzyko nowotworzenia u chorych na liszaja płaskiego od lat jest tematem licznych dyskusji. Odnotowano korelację pomiędzy liszajem płaskim błon śluzowych jamy ustnej oraz okolicy sromu i rakiem kolczystokomórkowym (squamous cell carcinoma – SCC).

Fitoterapia a trądzik pospolity

Trądzik pospolity (acne vulgaris) to choroba jednostki włosowo-łojowej o bardzo dużym rozpowszechnieniu. Sugeruje się, że jest ona wynikiem rozwoju mechanizmów, które – po dokładnym zbadaniu pacjenta – powinny stać się celem leczenia m.in. insulinoodporności, kolonizacji Propionibacterium acnes czy dysbakteriozy jelitowej.

Związek pomiędzy spożyciem alkoholu i trądzikiem różowatym u kobiet

Trądzik różowaty (rosacea) jest częstą chorobą skóry twarzy o złożonej i nie do końca wyjaśnionej etiologii, która najczęściej występuje u kobiet i mężczyzn w średnim wieku. Zmiany skórne mogą powodować znaczny defekt kosmetyczny. Znane są liczne czynniki zaostrzające przebieg choroby, m.in. stres, ciepło, promieniowanie UV, a także spożywanie alkoholu, nawet w niewielkich ilościach. Dane te pochodzą głównie z obserwacji klinicznych, brakuje natomiast obiektywnych badań epidemiologicznych, które je potwierdzają.

Leki antymalaryczne w terapii ziarniniaka obrączkowatego

Ziarniniak obrączkowaty to stosunkowo częsta, łagodna choroba skóry o niewyjaśnionej etiologii. Zmiany chorobowe mogę być ograniczone lub uogólnione i występują zarówno u osób dorosłych, jak i dzieci. Leczenie pierwszego rzutu obejmuje miejscowe preparaty glikokortykosteroidowe, krioterapię, a w postaciach z rozległym zajęciem skóry również fototerapię i fotochemioterapię. Okazuje się, że skuteczne mogą być również doustne leki antymalaryczne, o czym donoszą naukowcy na łamach najnowszego numeru Journal of American Academy of Dermatology (JAAD).

Czy terapia miejscowa jest skuteczna w piodermii zgorzelinowej?

Piodermia zgorzelinowa (pyoderma gangrenosum - PG) jest rzadką, ciężką chorobą zaliczaną do grupy dermatoz neutrofilowych. Głównym objawem są szybko postępujące i bardzo bolesne owrzodzenia skóry, najczęściej zlokalizowane na kończynach dolnych. U około połowy przypadków dermatozie towarzyszą inne schorzenia - najczęściej wrzodziejące zapalenie jelita grubego, nierzadko również reumatoidalne zapalenie stawów, nowotwory hematologiczne i inne. W terapii pierwszego wyboru stosuje się podawane ogólnie glikokortykosteroidy, cyklosporynę A i inne leki immunosupresyjne. Leczenie miejscowe uważa się za terapię wspomagającą.