Guselkumab - lek biologiczny w terapii trądziku odwróconego

Amerykańscy naukowcy z ośrodka klinicznego w Bostonie podjęli się retrospektywnego badania, do którego włączono 8 chorych z rozpoznaniem umiarkowanej lub ciężkiej postaci trądziku odwróconego. Pacjenci otrzymywali guselkumab, przeciwciało przeciwko IL-23, w dawce 100 mg podskórnie, odpowiednio w tygodniach: 0, 4, następnie co 8 tygodni. W świetle przeprowadzonych badań wydaje się, że guselkumab może wykazywać skuteczność terapeutyczną u chorych, którzy nie odpowiedzieli na zastosowane dotąd leczenie biologiczne.

Secukinumab w terapii łuszczycy dłoni i podeszew

Łuszczyca pospolita stosunkowo rzadko zajmuje okolice dłoni oraz podeszew. Jest wówczas jednak często trudna do leczenia i stanowi duży problem dla pacjentów z powodów kosmetycznych i funkcjonalnych. Na rynku brakuje leków wykazujących zadowalającą skuteczność w terapii łuszczycy dłoni i podeszew. Secukinumab jest jednym z najnowszych biologicznych leków przeciwłuszczycowych nowej generacji, którego mechanizm działania opiera się na blokowaniu interleukiny 17A, cytokiny odgrywającej kluczową rolę w patogenezie łuszczycy. 

FDA zaaprobowała brodalumab w leczeniu umiarkowanej i ciężkiej łuszczycy

Leki biologiczne zrewolucjonizowały terapię wielu chorób zapalnych mediowanych immunologicznie. Po inhibitorach czynnika martwicy guza TNF-alfa (adalimumab, infliksybam, etanercept) oraz interleukin 12 i 23 (ustekinumab) nowa grupa leków – antagoniści interleukiny 17 okazała się w ostatnich latach skuteczną i bezpieczną opcją leczenia umiarkowanych i ciężkich postaci łuszczycy. Zaowocowało to rejestracją dwóch preparatów – secukinumabu (Cosentyx®) i iksekizumabu (Taltz®). Niedawno dołączył do nich brodalumab (Siliq®), zaaprobowany w tym wskazaniu przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA).

Tofacytynib w terapii łysienia plackowatego

Kilka miesięcy temu na łamach portalu dermatologia-praktyczna.pl informowaliśmy o pierwszych opisach przypadków skuteczności tofacytynibu u pacjentów cierpiących z powodu łysienia plackowatego (alopecia areata - AA). Ostatnio opublikowano wyniki dwóch pierwszych badań klinicznych, w których oceniano efekty działania i tolerancję tego leku u chorych z AA.

Krem z 1,5% ruksolitynibem skuteczny w terapii bielactwa

Bielactwo (vitiligo) jest bardzo częstym problemem w praktyce dermatologicznej. Niestety arsenał dostępnych terapii jest bardzo ograniczony, a ich skuteczność niewielka. Zmiany bielacze stanowią dla wielu pacjentów poważny problem natury estetycznej, nastręczając niejednokrotnie problemów w funkcjonowaniu społecznym. W ostatnich latach pojawiły się pilotażowe doniesienia o skuteczności stosowanych doustnie inhibitorów kinaz tyrozynowych JAK – tofacytynibu i ruksolitynibu – w terapii bielactwa i łysienia plackowatego. W najnowszym numerze Journal of American Academy of Dermatology (JAAD) opublikowano wyniki badania klinicznego oceniającego skuteczność 1,5% kremu z ruksolitynibem w terapii vitiligo.

Baricitinib - nowy lek doustny w terapii łuszczycy?

Farmakologiczna inhibicja wewnątrzkomórkowej ścieżki sygnałowej JAK-STAT okazała się skuteczna w hamowaniu zjawisk patologicznych związanych z rozwojem wielu chorób zapalnych, w tym łuszczycy. Niestety tofacitinib został niedawno odrzucony przez FDA w procesie rejestracji we wskazaniu na przewlekłą łuszczycę plackowatą z powodu niekorzystnego stosunku korzyści do ryzyka związanego z przyjmowaniem leku. Branża farmaceutyczna nie rezygnuje jednak z inhibitorów kinaz tyrozynowych w terapii tej dermatozy. Ostatnio opublikowano wyniki badań klinicznych 2 fazy nad nowym lekiem z tej grupy - baricitinibem.

Analiza porównawcza skuteczności i kosztów terapii metotreksatem oraz apremilastem w łuszczycy placowatej

Apremilast jest lekiem przeciwłuszczycowym nowej generacji, którego mechanizm działania obejmuje hamowanie aktywności enzymu fosfodiesterazy 4. Metotreksat jest jednym z najskutecznieszych, tradycyjnych leków w terapii łuszczycy, stosowanym w tym wskazaniu od wielu lat jako standardowe leczenie systemowe pierwszego rzutu. Dotychczas brakowało badań klinicznych, które porównywałyby skuteczność metotreksatu i apremilastu w terapii tej dermatozy.

Nowy lek doustny w terapii raka podstawnokomórkowego

Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (Food and Drug Administration −   FDA) zaaprobowała nowy lek doustny w terapii miejscowo zaawansowanego raka podstawnokomórkowego (basal cell carcinoma − BCC). Sonidegib (Odomzo®) wyprodukowało szwajcarskie konsorcjum farmaceutyczne Novartis.

Skuteczność tofacytynibu w terapii łuszczycy plackowatej

W ostatnich latach obserwuje się bardzo dynamiczny rozwój nowoczesnych terapii przeciwłuszczycowych. Większość nowych leków stanowią przeciwciała monoklonalne, które oddziałują w specyficznych punktach reakcji immunologicznej, antagonizując działanie cytokin prozapalnych. W związku z budową białkową, leki te muszą być podawane parenteralnie. Tofacytynib, jest lekiem doustnym, którego mechanizm działania polega na blokowaniu kinaz białkowych JAK.

Zastosowanie talidomidu w terapii przewlekłego świądu

Talidomid, lek wycofany z użytku w latach 60. XX wieku z powodu silnego działania teratogennego, w ostatnich latach wykorzystywany jest w terapii złośliwego nowotworu układu krwiotwórczego - szpiczaka plazmocytowego. Okazuje się, że lek ten może mieć również zastosowanie w leczeniu przewlekłego świądu opornego na inne metody terapii.

Ustekinumab w terapii młodzieży z łuszczycą

Ciężka łuszczyca plackowata u dzieci stanowi isotny problem terapeutyczny. Wiele metod leczniczych jest przeciwwskazanych lub niechętnie wdrażanych przez lekarzy z powodu ryzyka wystąpienia działań niepożądanych. Spośród leków biologicznych dotychczas dwa posiadają rejestrację u dzieci − etanercept (od 6. roku życia) i adalimumab (od 4. roku życia). Do tego grona może wkrótce dołączyć ustekinumab. Opublikowano  badanie III fazy nad skutecznością tego leku u młodzieży między 12. a 17. rokiem życia.

Spironolakton zmniejsza efekty uboczne miejscowych steroidów

W najnowszym numerze Journal of Investigative Dermatology opublikowano bardzo ciekawe wyniki badań nad preparatami miejscowymi zawierającymi glikokortykosteroidy (GKS). Otóż okazało się, że dodanie do podłoża spironolaktonu − leku moczopędnego od dawna stosowanego ogólnie m.in. w terapii nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca −  powoduje redukcję objawów niepożądanych związanych z przewlekłym stosowaniem GKS.