Związek pomiędzy atopowym zapaleniem skóry i ADHD

Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą, zapalną dermatozą, która najczęściej dotyczy populacji dziecięcej. Choroba stanowi poważny problem zdrowotny w społeczeństwach krajów wysoko rozwiniętych. W piśmiennictwie publikowano już doniesienia o potencjalnym związku pomiędzy AZS i ADHD, jednak zagadnienie było dotychczas niedostatecznie zbadane. Naukowcy z USA przeprowadzili szeroko zakrojone badanie populacyjne, którego wyniki opublikowano ostatnio na łamach British Journal of Dermatology.

Ryzyko przetrwania objawów atopowego zapalenia skóry w wieku dorosłym

Atopowe zapalenie skóry jest chorobą typową dla wieku dziecięcego. Początek objawów występuje najczęściej w okresie niemowlęcym oraz wczesnodziecięcym, a u zdecydowanej większości pacjentów choroba ustępuje w okresie dorastania. Badania dotyczące odsetka chorych, u których objawy AZS utrzymują się w wieku dorosłym, prezentowały zróżnicowane wyniki. Na łamach najnowszego numeru Journal of American Academy of Dermatology opublikowano wyniki meta-analizy, w której podjęto próbę wyjaśnienia tego zagadnienia.

Tofacitinib w miejscowej terapii atopowego zapalenia skóry

Atopowe zapalenie skóry to przewlekła dermatoza związana z obecnością zmian wypryskowych w typowych lokalizacjach, uporczywym świądem i często współistnieniem innych schorzeń z kręgu atopii. W terapii miejscowej stosuje się leki glikokortykosteroidowe i inhibitory kalcyneuryny. W najnowszym numerze British Journal of Dermatology opublikowano dane, które wykazują skuteczność miejscowego tofacitinibu w leczeniu atopowego zapalenia skóry.

Choroby autoimmunologiczne współwystępujące z bielactwem

Bielactwo nabyte (vitiligo) należy do zaburzeń pigmentacji o nie do końca wyjaśnionej etiologii. W literaturze dostępnych jest niewiele badań na dużych grupach pacjentów, w których ocenia się częstość występowania schorzeń autoimmunologicznych wśród pacjentów cierpiących na vitiligo.

Łuszczyca i tętniaki aorty brzusznej

Wiadomo, że chorzy z łuszczycą częściej niż reszta populacji cierpią na otyłość, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę typu 2 i zaburzenia profilu lipidowego krwi, które stanowią składowe zespołu metabolicznego. Dlatego pacjentów tych należy szczególnie uważnie obserwować pod kątem występowania tych zaburzeń i leczyć je, aby zapobiec przyszłym powikłaniom - w tym sercowo-naczyniowym, takim jak zawały serca i udary mózgu. Naukowcy donoszą o podwyższonym ryzyku rozwoju tętniaków aorty u pacjentów z łuszczycą, szczególnie z rozległym zajęciem skóry.

Naukowcy zidentyfikowali „gen młodości"?

Odnalezienie sposobu na zachowanie młodości jest od wieków pożądane przez człowieka. Wcześniejsze badania dowiodły, że za nasz wygląd odpowiedzialne są zarówno predyspozycje genetyczne, jak i czynniki środowiskowe. Niektóre analizy przemawiają również za tym, że wiek człowieka oceniany na podstawie jego wyglądu może również odzwierciedlać ogólne zdrowie, a nawet ryzyko śmierci. Badacze z Holandii odkryli gen, który jest częściowo odpowiedzialny za bardziej „młodzieńczy" wygląd.

Korelacja między stężeniami biomarkerów a poprawą kliniczną w trądziku różowatym

Trądzik różowaty (rosacea) jest przewlekłą dermatozą, w której zmiany skórne dotyczą centralnej części twarzy. Choroba często stanowi znaczny defekt kosmetyczny i jest źródłem stresu dla pacjentów. Podłoże patofizjologiczne obejmuje między innymi zaburzenia ukrwienia, immunologiczne i przerost gruczołów łojowych. Dokładna przyczyna trądziku różowatego nie została poznana, ale ostatnio udało się zidentyfikować kilka wariantów antygenów zgodności tkankowej (HLA) związanych z chorobą.

Zmiany skórne związane ze szpiczakiem mnogim

Zmiany skórne nie należą do typowych manifestacji klinicznych szpiczaka mnogiego. W jednym z ostatnich doniesień opisano serię przypadków pacjentów z wykwitami na skórze w przebiegu tego nowotworu. Były to osoby z zaawansowanym stadium choroby, a długość ich przeżycia nie przekraczała z reguły kilku miesięcy mimo agresywnej terapii.

Terapie przyszłości w pęcherzycy zwykłej

Pęcherzyca zwykla (Pemphigus vulgaris − PV) jest rzadką dermatozą z kręgu autoimmunologicznych chorób pęcherzowych. PV jest jednym z niewielu schorzeń dermatologicznych o potencjalnie śmiertelnym przebiegu. Pierwszoliniowe leczenie PV obejmuje stosowane ogólnie leki glikokortykosteroidowe (GKS) w połączeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi. Obecnie główną przyczyną śmiertelności i powikłań obserwowanych u chorych na PV stanowią efekty uboczne długotrwałej terapii. W aktualnym numerze Journal of American Academy of Dermatology (JAAD) opublikowano ciekawy artykuł przeglądowy dotyczący leków nowej generacji, działających selektywnie wobec limfocytów B, które wykazują potencjał w leczeniu PV.

Patofizjologia przerzutów nowotworowych do skóry

Nie wiadomo, dlaczego nowotwory złośliwe narządów wewnętrznych najczęściej dają przerzuty do skóry głowy, a rzadziej do skóry kończyn. Najnowsze wyniki badań rzucają światło na aspekty patofizjologiczne przerzutów skórnych i stanowią pierwszy krok w zrozumieniu obserwowanych klinicznie różnic w częstościach ich lokalizacji.

Kaptopril mniej skuteczny niż propranolol w terapii naczyniaków niemowlęcych

Najnowsze doniesienia z zakresu patofizjologii naczyniaków niemowlęcych wskazują na istotną rolę układu renina-angiotensyna  w ich rozwoju. Uzasadnia to zastosowanie inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę w terapii infantile hemangiomas (IH). Klinicyści z Kairu opublikowali ostatnio wyniki randomizowanego badania klinicznego, w którym porównywali skuteczność propranololu i kaptoprilu w terapii naczyniaków niemowlęcych.

Zanieczyszczenia powietrza a rozwój plam soczewicowatych

Plamy soczewicowate to łagodne zmiany barwnikowe, które występują na skórze większości osób po 60. roku życia. Zmiany zajmują najczęściej okolice eksponowane na światło słoneczne i u osób intensywnie się opalających pojawiają się w młodszym wieku. Najnowsze badania dowodzą, że wszechobecne zanieczyszczenia powietrza, szczególnie tlenkami azotu, również przyczyniają się do rozwoju plam soczewicowatych.

Rozwój hidradenitis suppurativa w trakcie leczenia biologicznego

Trądzik odwrócony (hidradenitis suppurativa − HS) jest ciężką, przewlekłą, ropną chorobą skóry, która najczęściej dotyczy młodych kobiet i mężczyzn. Terapia schorzenia jest trudna, większość dostępnych metod farmakologicznych charakteryzuje się niewielkim efektem działania. Do leków o najwyższej skuteczności należą inhibitory TNF-alfa. Naukowcy z Francji zajęli się problemem HS jako paradoksalnego zjawiska, które wystąpiło u pacjentów leczonych preparatami biologicznymi z powodu innych schorzeń.

Markery stanu zapalnego w hidradenitis suppurativa

Na łamach Journal of American Academy of Dermatology opublikowano ostatnio wyniki badania, w którym oceniano związek pomiędzy aktywnością powszechnie oznaczanych, surowiczych wskaźników stanu zapalnego i nasileniem zmian chorobowych w przebiegu trądziku odwróconego.

Częstość występowania dermatoz pasożytniczych w populacji osób bezdomnych w Paryżu

Infekcje pasożytnicze skóry to istotny problem zdrowotny w populacji. Szczególnie narażone na tego typu choroby są osoby bezdomne, wśród których parazytozy stanowią najczęstszą przyczynę problemów skórnych. W ostatnim numerze British Journal of Dermatology opublikowano wyniki badań, w których oceniano występowanie świerzbu i wszawicy w populacji osób bezdomnych mieszkających w Paryżu.

Mniej znamion melanocytowych a większe ryzyko rozwoju agresywnych postaci czerniaka

Poprzednie badania dowodzą, że ludzie rasy kaukaskiej posiadający więcej niż 50 znamion barwinkowych na skórze mają podwyższone ryzyko rozwoju czerniaka. Co ciekawe, według najnowszych doniesień zaprezentowanych na spotkaniu dermatologów American Academy of Dermatology's 2015 Summer Academy Meeting w Nowym Jorku, pacjenci z mniejszą ilością znamion barwnikowych na skórze mogą być bardziej narażeni na rozwój bardziej agresywnych postaci czerniaka o gorszym rokowaniu.

Pooperacyjna piodermia zgorzelinowa

Piodermia zgorzelinowa (pyoderma gangrenosum − PG) należy do grupy chorób nazwanych dermatozami neutrofilowymi. Etiologia schorzenia jest nieznana. Zmiany chorobowe bardzo rzadko mogą rozwijać się po zabiegach w okolicach cięć operacyjnych. Na łamach Journal of the American Academy of Dermatology opublikowano ostatnio analizę grupy pacjentów z pooperacyjną PG.

Zajęcie narządów płciowych u kobiet z pęcherzycą pospolitą

Pęcherzyca pospolita (pemphigus vulgaris − PV) jest rzadką autoimmunologiczną dermatozą, która najczęściej występuje na błonach śluzowych jamy ustnej i skórze, często również w okolicach narządów płciowych. Ostatnio opublikowano nowe dane dotyczące częstości zajęcia okolic genitalnych u pacjentek z PV.