Retrospektywna analiza przypadków pacjentów z rozpoznaniem przewlekłego niebliznowajciejącego zapalenia mieszków włosowych skóry głowy

Zapalenie mieszków włosowych skóry głowy (scalp folliculitis - SF) jest dermatozą, której nasilenie i przebieg kliniczny mogą mieć zróżnicowany charakter. Wyróżnia się kilka postaci choroby, w tym przewlekłe niebliznowaciejące SF. Z uwagi na fakt, że jest to odmiana o nie do końca poznanym charakterze i metodach terapeutycznych, hiszpańscy dermatolodzy z Hospital Universitario de Fuenlabrada w Madrycie dokonali retrospektywnej analizy opisów wszystkich przypadków pacjentów hospitalizowanych w ich klinice od stycznia 2016 do grudnia 2017.

Spironolakton zmniejsza efekty uboczne miejscowych steroidów

W najnowszym numerze Journal of Investigative Dermatology opublikowano bardzo ciekawe wyniki badań nad preparatami miejscowymi zawierającymi glikokortykosteroidy (GKS). Otóż okazało się, że dodanie do podłoża spironolaktonu − leku moczopędnego od dawna stosowanego ogólnie m.in. w terapii nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca −  powoduje redukcję objawów niepożądanych związanych z przewlekłym stosowaniem GKS.

Obraz kliniczny i trichoskopowy łysienia pooperacyjnego

Łysienie pooperacyjne, inaczej zwane łysieniem z ucisku (pressure alopecia - PA) to rzadko występująca forma utraty włosów na skórze głowy, rozwijająca się na skutek zmian niedokrwiennych w obrębie skalpu. Zmiany wynikają z przedłużającego się unieruchomienia głowy, najczęściej w trakcie operacji lub hospitalizacji.

Kwas acetylosalicylowy opóźnia gojenie przewlekłych ran

Kwas acetyloasalicylowy oprócz swoich nieocenionych właściwości antyagregacyjnych, powoduje wydłużenie czasu krwawienia oraz ma negatywny wpływ na gojenie się przewlekłych ran. Najnowsze badania, które opublikowano w The Journal of Experimental Medicine, dokładnie opisują wpływ aspiryny na keratynocyty oraz na hamowanie procesów naprawczych w obrębie skóry.

Efekt przeszczepu włosów u pacjentów z łysieniem czołowym bliznowaciejącym

Łysienie czołowe bliznowaciejące (frontal fibrosing alopecia - FFA) to choroba, w przebiegu której dochodzi do trwałej utraty włosów w obrębie okolic owłosionej głowy: czołowej i skroniowej, a także rozwoju zmian rumieniowych lokalizujących się okołomieszkowo i nadmiernej hiperkeratozy. Zmianom mogą towarzyszyć subiektywne dolegliwości o charakterze bólu, pieczenia, palenia i swędzenia skóry. Leczenie choroby jest trudne, a rokowanie niepewne.

Miejscowa iwermektyna w terapii trądziku różowatego

Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) zaaprobowała nowy lek miejscowy w terapii trądziku różowatego − 1% iwermektynę w kremie (Soolantra® Cream). Wyniki badań klinicznych wskazują, że lek stanowi alternatywę dla obecnego złotego standardu − 0,75% metronidazolu, wykazuje szybki początek działania i jest dobrze tolerowany przez pacjentów.

Chłoniaki skórne u osób po przeszczepach narządowych

U biorców przeszczepów narządowych istnieje ryzyko rozwoju zaburzeń limfoproliferacyjnych (post-transplant lymphoproliferative disorders - PTLD). Nie są jednak znane dokładne dane epidemiologiczne oraz szczegółowa charakterystyka tych zaburzeń dotyczących skóry. Wiadomo, że występują one rzadko, ponieważ obecnie istnieją doniesienia o zaledwie 56 przypadkach.

Brodalumab w terapii ogólnej łuszczycy u chorych, u których zastosowanie innych inhibitorów IL-17 było nieskuteczne

Dostępne są wyniki badań, w których potwierdzono skuteczność brodalumabu w leczeniu łuszczycy u chorych, którzy poprzednio stosowali leki biologiczne, nie uzyskując efektu terapeutycznego. Jakkolwiek, brakuje podobnych danych dotyczących pacjentów przyjmujących inhibitory IL-17. Amerykańscy badacze z Oddziału Dermatologii z Icahn School of Medicine at Mount Sinai postanowili zająć się tym zagadnieniem. Do badania włączono 39 pacjentów z umiarkowaną lub ciężką postacią choroby.

Wpływ adalimumabu na patogenezę łuszczycy

Etiologia i patogeneza łuszczycy jest złożona i wciąż nie w pełni poznana. Leki biologiczne o działaniu anty-TNFα okazały się rewolucyjne w leczeniu choroby. Naukowcy z Nijmegen w Holandii podjęli się oceny zmian ekspresji genów na poziomie mRNA i białkowym zachodzących w komórkach bioptatów skórnych ze zmian łuszczycowych w trakcie terapii antagonistą TNFα - adalimumabem.